Aynadaki Yüz

Hayallerim vardi... Gökyüzünün derinliginde gördügüm yanardöner mavilige benzer hayallerim. Cocuk kalbimde yarattigim mutluluk namelerim vardi, kus sesleriyle kulagima gelen sarkilarim. Kutup yildizinin parlak isiklari arasindan bir gün kalbimin üzerine düsecegine inandigim bir kandilim vardi. Sonsuza dek onu bekleyecektim, yolumu aydinlatacak kandilim olacakti o benim. Hic sasirmayacaktim, hic kaybetmeyecektim yönümü. Gök kubbe üzerime devrilse, o kandilin sactigi isikla kurtulacaktim yikintilarin arasindan. Bu bir sirdi ve ben sirrimi sadece ona, o tek gizli dostuma anlatmistim. Kandilimi gönderecegin güne kadar bekleyecegim. Ama sen de cok bekletme beni. demistim. Söz vermisti, kalbimin üzerine konan bir kelebekle benimle konusmus, Yakinda, cok yakinda. demisti. Ve o sabah, gökyüzü benden daha sabirsizdi, gizli dostum benden evvel davranip bir öpücük kondurmustu yanagima. Bütün evren Uyan diye cigliklar atiyordu. Uyan diyordu göklerden yüregime inen yildizim. Uyan diyordu karanlik duvarima gün isiginin bütün renklerini tasiyan tuvalim. Uyan artik diyordu yüzünü hic görmedigim, varligini dahi hic bilmedigim can parcam...Aynadaki Yüz, uyan diyordu.Ben geldim... Benim, Kardelen...